Sergej Rumjancev: Nostalgio (poemtraduko)

fotis Cezar

Sergej Rumjancev

NOSTALGIO

Fil' povra de l' mizero kaj malriĉ'
mi lasis vin, ho mia nask-vilaĝo,
de vi disiĝis mi en juna aĝo
kaj nun sopiras vin en malfeliĉ'.

Sopiras mi malĝoje kun doloro
je la fekunda lando, grenkampar',
kie libera juna volo
sin lulis en or-revoj sen kompar'.

Sopiras la ebenon mi - solul',
ja tie balanciĝas oraj spikoj,
sopiras mi al la trankvilo,
kaj al silento sankta de l' natur'.

Mi vin memoras, ho, vilaĝo mia,
kaŝita en silento kaj en dorm',
dum suno hela super vi radias
kaj kisas vin per sia ora son'.

Vi dronas en la lago de l' silent'
en via izolejo poreterna,
rigardon fiksas je la firmament',
sub kiu fum' spiralas el kamenoj.

Vin ĉiam mi memoras en alterno
de revoj miaj plenaj je amar',
dum gajaj tagoj la anim' senhejma
al vi revenas super mont'kaj val'.

Kaj ĉiam, kiam min ĉagreno premas -
en frida ĉirkaŭpreno de la urb' -
la travivitajn tagojn mi malbenas,
ĉar pasis ili for de via mur'.

Reveni volas mi, vilaĝo bena,
por ciam resti en kampara sin',
senĝojan patrineton ĉirkaŭpreni,
senĝojon propran doni ĝin al ŝi.

Revenos mi al vilaĝanoj -fratoj,
revenos malfeliĉa mi - solul',
varmigu min en viaj fortaj brakoj,
simile al patrino per brakum'.

tradukis Hr. Gorov